Повик за протест


Ние, активистите на граѓанското движење против полициската бруталност, се приклучуваме на повикот за протест упатен до јавноста, вчера, од страна на семејството на трагично загинатиот Мартин Нешкоски.

Движењето против полициската бруталност ги повикува на мирен протест сите граѓани на Република Македонија, без разлика на нивната расна, верска или национална припадност.
Помина подолг период, а нашиот глас се уште не е слушнат од надлежните органи и институции на системот. Повремено слушаме информации кои само дополнително го зголемуваат нашиот револт и гнев! Затоа, ги повикуваме сите граѓани на оваа држава кои ја делат нашата кауза и се против полициската бруталност и насилие во овие 20 години, сите заедно да излеземе на протестен марш на улиците на Скопје. Ние се уште сме овде и овој пат сме многу погласни!
Во четврток, 29 септември ‘11г. сите заеднички да протестираме против нефункционирањето на институциите на системот, против непревземањето на одговорност. Да протестираме против бруталноста и полициското насилие кое непрекинато го чуствуваме во нашата држава, сиот овој изминат период.
Ве информираме дека зборното место на протестниот марш е на старата локација, спомен-куќата на Мајка Тереза, во 17 часот.
Ве повикуваме сите Вас, без разлика на вашата возраст и која било припадност, овој пат што помасовно да излезете од вашите домови и покажете колку ви пречи кога полицијата е брутална, кога полицијата неоправдано тепа, а никој не превзема одговорност! Дојдете со нас! Помогнете ни во остарувањето на нашата заедничка цел, и реализирањето на барањата упатени до државните органи. Да го искажеме нашиот револт!

Не за полициската бруталност!
Доста беше молк! Бараме правда! Бараме одговорност! Бараме одговори!


Протестирам! Не за партиските откази! Протестирам против полтронизмот и македонската партизираност!

Про-вмровската компанија, во делумна сопственост на таткото на висок функционер на ДПМНЕ, вчера, по налог на партиско-доушнички и полициски канали, ме избрка од работа во перидот и моментите кога јас и движењето против полициската бруталност, почнавме со нови активности и реактивирање на протестите и движењето во целост! Компанијата, непочитувајки го договорот за работа и без наведени деловни причини, ми добив отказ бидејки сум активен и поистурен член на оваа граѓанска и непартиска иницијатива! Добив отказ затоа што не сум дел од поддржувачите на власта и член на владеачките партии! Затоа и понатаму – протестирам! Доста беше молк!

Не ме уплашивте! Сега сум потполно сигурен и немам сомнежи, почуствував на споствена кожа, какви хоштаплери и диктатори сте! Јадни друго-разредни партиски уседелици, кодошчиња, фекаолижачи!
Затоа и понатаму ќе протестирам на секој можен начин!

Between the dream and the Nightmare

Dear friends,

I wish to convey to you my best wishes on today’s holiday – the Independence Day – with a text written expressly for this purpose.

Happy twentieth anniversary of our independence!


The independent media in our independent Macedonian state have shown the grandiose celebration of the Independence Day on September 8. The creators of this program appeal the unifying spirit of cosmopolitan values inspired by Goce Delchev’s thinking about the world as a “field for cultural competition among nations,” as well as by the lines of Koco Racin that “since I was unable to build a house of my own, the whole brotherly world becomes my home…”

Free buses dispatched to eighty-three municipalities and towns will bring our “people, who finally live the dream of the generations of their compatriots from diverse ethnic and religious groups, and who fought for ages…”

Shackled to the chains of house arrest because of our miserable personal finances, yet presented with this rare opportunity to break away from the grimness of everyday life, those closest to me are tempted to use the free bus transport and, at least for one day, on this historic day marking two decades of independence, to experience the illusion that they are living that dream, and with them – I too – that we are living the dreams of past generations.

And I try, unsuccessfully, to find the spirit of the cosmopolitan values in Goce’s thinking in the two-decade long fight for mere survival and our roving through history in search of a contested identity. We are constantly embroiled in arguments with one or another of our neighbors, while the illusion of internal unity created through constant political deals, black-mail, and concessions has brought into question the survival of even the state itself.

I have the feeling that over these last two decades of independence in the “field of cultural competition” among people, we have been bobbing about like a sparring partner, under a provisional name, acquiring the reputation of a perennial killjoy who does not understand fair-play or good will, like some petty street bully accustomed to using only low blows.

The arguments with which we go into our battles have only helped make the manipulation of patriotism, and its misuse for selfish political party goals, more effective. In the arena of cultural competition, however, these arguments are more and more often being given the proverbial warning card, while our political elite grows ever more unscrupulous in its abuse.

What the cosmopolitan spirit n the words of Koco Racin unfortunately comes down to in our current situation is the cruel truth that over the last two decades of independent state-building, we have been unable to put the foundations of the fatherland we ought to build as a home that will guarantee the freedom, stability, security, prosperity, and the wellbeing of all its citizens. In view of the fact that our young people increasingly see their future outside this country, I have the feeling that it would be much closer to reality if the procession of a thousand children under the triumphal gate would turn in the opposite direction and walk backwards to become a symbol of the cosmopolitan spirit in all of its realism.

The “Warrior on Horseback” may remain there for centuries to attest to our past, and our generation will be the one to have been privileged to see its erection on a pedestal, to have taken part in the contradictory and divisive arguments it caused, as well as to have been present at its solemn inauguration with its fountain at the base. The grandiosity of this monument inspires wonder, making most of those “who live the dream” proud of it, and acting as a guarantor of the identity and self-esteem of our people.

Yet, this “Warrior on Horseback” who has leaped onto the “field of cultural competition” in order to fight Hellenism and establish Macedonism in its place, no matter how similar he may be to Alexander of Macedon or not, and which name he may bear (even if he were to go back to his original name) will always remind the world – both through his role and purpose – of the hero of Cervantes. It would have been infinitely more appropriate, once it was realized that he cannot bear the name of the great military conqueror, to name him Don Quixote of Northern Macedonia.

Not that I do not love my fatherland, or rejoice in its independence; not that I do not wish to participate in the ceremonies honoring it, or live the “dream of those generations who fought…” or because I give up the privilege of the free bus ride.…

It is because of simple human dignity that I am compelled to resist these temptations.
Seen through the prism of my value system and criteria, both this holiday and the declaration, both the monument and the museum, constitute an abuse, and this celebration is tantamount to sacrilege.

Seen through the prism of my value system and criteria, the creators of this scenario assign to me and to most of those present the role of extras who have been told that they are playing the role of “citizens living the dream of generations…”

My conscience, human dignity, and moral scruples do not allow me to become part of this décor – for I do not live “the dream of the generations from the past…” but rather, surviving their nightmare.

I do not accept the cosmopolitan spirit of the “Warrior on horseback” which finds its expression in the Gordian-knot solution. I do not accept that Goce’s dream was that we appear on the “field for cultural competition among peoples” as a nation with a suspected and contested identity and a state whose provisional name contains as a qualifier the adjective “former.”

The house of my dreams is ruled by freedom of thought and freedom of expression, the media are not silenced, and brutal murders are not covered up before the eyes of thousands of observers, especially on the night when someone is celebrating “victory”.

In the house of my dreams, the criminal is the one who commits the crime, and not the one who tells that a crime has been committed. In the house of my dreams, the businessman is a businessman, and the criminal is a criminal, regardless of their political affiliations. The house of my dreams does not promote the cult of war criminals, and the spies are not divided into good and bad spies. The house of my dreams gives equal opportunity to everyone, rather than serving as a home for the obedient, and a prison for the disobedient…

Happy Independence day my Macedonia!

Помеѓу сонот и кошмарот


Независните медиуми во независната македонска држава не запознаа со сценариото на грандиозната прослава на Денот на независноста 8-Септември. Креаторите на програмата не упатуваат на обединувачкиот дух на космополитизмот, инспириран од големата мисла на Гоце за светот „како поле за културен натпревар меѓу народите“ и стиховите на Рацин: „Ако куќа не направив, куќа цел свет братски ми е…“
Бесплатен автобуски превоз од 83 општини и градови ќе ги пренесе „граѓаните што го живеат сонот на генерациите нивни сограѓани од различна етничка и религиозна припадност, кои во минатото се бореле…“
Прикован во прангите на куќниот притвор диктиран од мизерниот семеен буџет, пред предизвикот од желбата да го разбијам секојдневното сивило, се наоѓам пред големо искушение да го искористам бесплатниот автобуски превоз и барем овој еден ден, еден празничен, историски ден од дведецениската независност да одживеам во илузија дека го живеам сонот на генерациите од минатото.

Безуспешно се обидувам да го пронајдам духот на космополитизмот од Гоцевата мисла вграден во дведецениската борба за голо преживување и талкање низ историјата во потрага по оспорениот идентитет. Постојано сме во кавга со некој од соседите, а привидот на внатрешно единство, базиран врз постојани политички пазарења, уценувања и отстапки, го доведува во прашање и опстанокот на државата. Имам чувство дека во изминатите две децении од самостојноста на „полето за културен натпревар меѓу народите“ истрчавме како спаринг партнер, под привремено имe, а стекнавме имиџ на дежурен кавгаџија што не знае за бон-тон и фер-плеј, ситен уличен силеџија, навикнат во борбата да користи само ниски и недозволени удари.
Аргументите со кои ги отвораме кавгите, делотворно делуваат за успешна манипулација со патриотизмот и негова злоупотреба на внатрешен план, но во светската арена за културниот натпревар, се почесто го добиваат жолтиот картон, а нашите политички елити се се` по безобзирни во нивната (зло)употреба.
Космополитскиот дух на стиховите од Кочо Рацин во контекст на нашата реалност ја изразуваат суровата вистина дека во двете изминати децении од самостојно уредување на државата не успеавме да поставиме темели на татковината што треба да ја изградеме како дом кој ке ја гарантира слободата, стабилноста, безбедноста, просперитетот и благосостојбата на своите граѓани.

Поаѓајки од фактот што младите се` повеке ја гледаат иднината надвот од државата, имам чувство дека е многу поблиску до реалноста ако дефилето од илјада дечиња под триумфалната порта се сврти во спротивниот правец и симболично го манифестира духот на космополитизмот во неговата реалистична форма.
„Воинот на коњ“ можеби со векови ќе остане да сведочи за нашето минато, а нашата генерација ќе биде една од ретките што ја имала привилегијата да го следи неговото поставување, да учествува во контрадикторните расправи и делби што ги предизвика, и да присуствува на свеченото пуштање на фонтаната во неговиот состав. Грандиозноста на споменикот е достојна за восхит, кај најголемиот дел од генерацијата „што го живее сонот“ предизвикува чувство на гордост, гарант за потврда на идентитетот и самодовербата.
Но „Воинот на коњ“, истрчан на „полето за културен натпревар“ со цел да го потисне елинизмот, а македонизмот да го востоличи на неговото место, колку и да личи на Александар Македонски, какво ли име и да носи, па дури и да си го врати неговото вистинско име, во очите на сиот свет, по својата улога и намена, секогаш ќе потсеќа на јунакот на Сервантес. Кога веќе не може да го носи името на големиот војсководец и „космополит“, ќе беше по прикладно ако го наречеа Дон Кихот Северномакедонски.

Не дека не ја сакам татковината, не дека не се радувам на нејзината самостојност, не дека не сакам да учествувам во чествувањето на нејзините празници, не дека не сакам да го живеам „сонот на генерациите што се бореле“ или се откажувам од привилегијата на бесплатниот автобуски превоз…
Сепак, моето човечко достоинство ме тера да им одолеам на искушенијата.
Низ призмата на моите вредносни критериуми и празникот, и декларацијата, и споменикот и музејот се во функција на злоупотреба, а чествувањето е еднакво на сквернавење.
Низ призмата на моите вредносни критериуми во сценариото на режисерите јас и најголемиот дел од присутните го добиваме местото на статисти во улога на “граѓани кои го живеат сонот на генерациите…“
Мојата совест, моето човечко достоинство, моите морални скрупули не ми дозволуваат да бидам дел од таквиот декор, зашто јас не го живеам „сонот на генерациите од минатото“, јас го преживувам нивниот кошмар.
Јас не го прифаќам космополитскиот дух на „Воинот“ изразен преку начинот на решавање на Гордиевиот јазол. Јас не прифаќам дека сонот на Гоце бил да излеземе на „полето за културен натпревар меѓу народите“ како народ со сомнителен и оспоруван идентитет и како држава со привремено име во кое еден од атрибутите е „поранешна“.

Во куќата од мојот сон владее слободата на мислата и говорот, не се замолчуваат медиумите, нема заташкување на брутални убиства пред очите на илјадници набљудувачи,во ноќта кога некој слави „победи“.
Во куќата од моите соништа криминалец е тој што го извршува криминалот, а не тој што ќе каже дека криминалот е извршен. Во куќата од моите соништа стопанственикот е стопанственик, а криминалецот е криминалец, без оглед од која политичка групација да доаѓа. Во куќата од моите соништа не се негува култот на воените злосторници, а кодошите не се делат на подобни и неподобни. Куќата од моите соништа им нуди еднакви можности на сите, таа не е дом за послушните, а затвор за непослушните…

*Текстот првично е објавен во дневниот весник Утрински весник /www.utrinski.com.mk

За тогаш кога ова ќе биде некогаш.За оние кои доаѓаат!

Убиството кое се случи на овој ист датум во центарот на Скопје, точно пред деведесет дена во поновата македонска историја ќе остане запаметен како повод кој на улиците на главниот град, а и низ Македонија „изнесе“ стотици граѓани кои недвосмислено и кажаа НЕ на полициската бруталност и нефункционирањето на системот.

Простете ми што нема да бидам ни малку скромен, и овој пат ќе пишувам за протестите во кои и самиот учествувам, но она што се случуваше и се случува во оваа држава е настан кој високо се надвиснува над сите идеологии, партии, политички и полициски полтрончиња, без ‘рбетници, второ-разредни доушници, кои без грам достоинство и морал се обидоа да уништат за овие простори невидена, пред се младинска енергија, ентузијазам, дух и желба за правда, храброст и одлучност! Тие на самиот почеток беа збунети, бидејки во нивите ограничени умови не осознале дека луѓете пред се се’ луѓе, а потоа партиски војници и климоглавци, а кога тоа и конечно го сфатија неуспешно се обидоа да го задушат.

Сепак, не паметам дека досега во оваа држава млади и возрасни биле толку унитарни и сложни во сопствените барања, како во барањето за „Стоп на полициската бруталност“. Над шеесет дена, центарот на Скопје ечеше од протестните слогани и маршот на оние кои неуморно протестираа. Соочувајќи се со бројните предизвици, анатемите од власта, разните обиди за задушување, разните спинери и инфилтрираните доушници, но на крајот сепак успеа идеата и чистината на душите и намерите на оние кои неуморно СЕКОЈ ДЕН ВО 6, се собираа и гласно говореа НЕ!

Нивното НЕ, нашето НЕ, симболички го претставува револтот на младината не само против најбруталниот елемент на употреба на сила и страв, од страна на државата-полицијата, туку е НЕ на сето она што не фунционира, што смрди и не уништува во овој систем. Оддекот на слоганите и грмежот на извиците додека се маршираше низ скопските улици и денес одзекнува во моите уши, поради чистината на она што младите како никогаш досега заеднички, рамо до рамо го направија.

Протестите против полициската бруталност беа и ќе останат, во овие 20 години самостојност, најголем дострел кои граѓаните, над се, искрено и најчовечки го направиле во оваа држава. Низ призмата на моите вредносни критериуми, овој настан има значење поголемо од сите сите статуи, бисти, фонтани и продадени државни обврзници. Тој се роди во Скопје како млад Феникс, и со невидена чистота и светлина се надвисна над сите оние гротесни циркуски точки кои недокваканите  професионалци, платени со брда граѓански пари се обидуваат да ни ги продадат како суштински значајни настани, појави, уметност…  Протестите како никогаш до сега покажаа и дека јазот помеѓу националностите во Македонија го снемува кога  заеднички и искрено се борите за иста кауза. А каузата на сите оние илјадници кои протеситаат е една: функционирање на правната држава и системот на вредности. Спречување на репресиите и бруталноста на полицијата врз сопствените граѓани!

И ќе се запрашате која цел ја постигнавме, има ли таква?! Да, драги мои, целта првично е постигната. Иако протестите продолжуваат и понатаму, иако она за кое сите се бориме не е релизирно, нашата првична цел е постигната. Ние му покажавме на ова општество, на овој поредок дека сеуште има искра надеж во оваа Македонија. Покажавме дека летаргичната и анемична младина не e’ секогаш таква. Нека зборуваат и пишуваат колку сакаат, но и тие самите знаат дека не се во право, дека не е така. Нечии ограничени умови и понатаму ќе го мислат спротивното, но тоа само ќе претставува дополнителен повод за оние кои знаат и умеат, и се подобри од нив, да им покажат како, да покажат дека грешат. По десетина годни за Летото Господово 2011-то, верувајте ми, ќе се пишува за нас, ќе се пишува и говори како што сега ние со пиетет говориме за дел од нашите предци. Затоа, протестите против полициската бруталност треба и мора да продолжат. Тие го претставуаат критичкиот и умствен потенцијал на делот од граѓаните, а пред се младите кои имаат став и мислења. Го претставуваат граѓанскиот активизам. На сите оние кои што не се идоктринирани и не се партиски послушници и кои сакаат Македонија да биде поубаво место за живеење. Граѓани и активнисти, кои секогаш ќе бараат одговори и одговорност, и ќе бидат овде за да укажат кога некој греши, а последиците ги трпат стотици иљадници други. Она што се роди онаа трагична јунска ноќ веќе е врежано во Македонската историја како настан на граѓаните на оваа држава, против нефунционирањето на системот и оние кои го раководат.       Чистината на гласот на иљадниците граѓани, активисти, млади и стари, допре до сите Вас и тој глас и понатаму сите ќе го слушаме!  Тој глас и дело ќе трасира патишта кои треба да ги следат и почитуваат оние кои доаѓаат.