Активизмот, Мартин и полициската бруталност две години подоцна

Практикувањето на активизмот во Македонија после протестите против полициската бруталност, доби нова димензија. За жал, она што тогаш ги донесе заспаните и инертни граѓани на улиците на Скопје, беше мошне трагичен настан – полицаец брутално претепа до смрт млад сограѓанин. Се чини дека на овие простори само огромна несреќа, вонсериски успех или огромни пари можат да ги изнесат луѓето на улица.
Тој шести јуни ќе остане запаметен како трагичен настан во кој државата не одговори на својата должност, а целото општество потфрли. Онакви какви што сме – разединети, раскарани и исполитизирани, ништо немаше да успее да ги соедни нашите грла тие јунски ноќи, доколку тоа не беше фактот дека е убиен млад човек, а некој тоа се обидува да го сокрие. Кога на таа гола вистина ќе го дададете и фактот дека немилиот настан е предизвикан поради тоа што некој славел победа од власта, тогаш агресивноста и револотот кај луѓето доживува кулминација. Оние што ниту тогаш, а уште помалку пак сега ги разбирам се тие кои прашуваат зошто протестирате?! Зарем убиството на некој од нашата генерација требаше да му го препуштиме на друг? Кој и кога ќе ја бие нашата бикта за нас, ако не ние самите?! После тие протести, во Македонија се случија низа активности во кои учествуваа иститите оние лица кои прв пат ги видов пред две години. Спонтаноста и храбротста на протестите против полициската бруталност, окуражи многу нови млади луѓе да се појават во разни други активистични настани и да гласно да кажат дека ние граѓаните сме важни и дека за нас се работи!
Граѓаните кои тогаш деноноќно учествуваа во протестите и практицираа активизам на дело, од оваа временска дистанца премногу добро знаат што тогаш таа мала група граѓани направи по однос на ова прашање. Успехот не е голем, но тој е постигнат – не дозволивме да биде прикриено убиство! И тога и сега, потенцираме дека дел од институциите на системот мораат да се променат и хуманизираат. Во јуни 2011 за прв пат во независна Македонија, илјадници млади тиесетина дена протестираа низ улиците и бараа одговорност од одговорните и политичарите. Што успавме да направиме знаат и оние кои тогаш ни се потсмеваа, не омаловажуваа и дискредитираа. А најдобро знаат што значеше нашата тогашна посветеност и активизам и оние кои тогаш беа до нас и со нас, но против нас! Токму тие кои не обвинувааа дека сме платеници, манипулатори и спроведуваме нечија агенда од НВО-то, а тие се оние правите „активисти“ слободоумните граѓани – авангардата на градот, денес се меѓу првите на списоците за донации и плати кај странските донатори на државава. Тогашните најголеми хејтери на граѓанските организации и фондации сега работат за истите тие организации, тинк-текнови и демек спроведуваат граѓански активизам. Но, за се треба време па и за нивното просветлување. Ние кои тогаш ова го знаевме, сега можеме само да се радуваме дека по две години и тие се просветлени и барем делумно го разбираат концептот на граѓанското општество. Трагично, но ако ништо повеќе, нека го разбираат барем за плата.
Гледајќи ги сега актуелните протести во Турција, против полицијата и тамошниот режим, можеме само да се надеваме дека некогаш и ние овде ќе можеме да бидеме токму она што пред две години небевме. Ние тогашните активисти можевме да бидеме генерацијата која ќе го направеше вистински пресврт во општествениот живот и граѓанското општество во Македонија.
Во оваа апатична земја, каде има најмногу факултети и универзитети, но најмалку едуцирани и прогресивни малди; во оваа земја каде сиромаштијата и безработицата уриваат рекорди, а Скопје е најсиромашниот град во југо-источна европа, идината на оние кои ќе останат да живат овде нема да биде во рацете на оние кои веќе си заминаа или ги спремаат куферите! Она кое што ни пречи треба да покажеме сега, недвосмислено и јасно. Денес веќе е доцна, а утре веќе ќе биде предоцна!

Сноп светлина во политичката криза во Македонија

-дијалогот повторно на сцена-

Политичкиот примитивизам кој фигурира на македонската политичка „естрада“ преку се’ уште транзицискиот „развој”, се дијагностицира како конзистентно болен, со ментални препреки, со спротивна идеологија на убедување и делување. Политичките трансфери од една во друга партија, меѓу двата најголеми партиски ривали во Македонија, без или со заменети идеологии, покажуваaт дека државата има сериозен недостиг на сериозна и зрела политичка елита. Но, тоа не претставува никакво оптеретување на политичките елити во Македонија. Така, колку државата станува постара, толку повеќе партиите демнострираaт несоодветно однесување за нејзините години, a Република Македонија, која веќе го надживеа и американското полнолетсто се соочува со сериозна политичка и економска криза.
Македонија ја заврши 2012 година со тешки инциденти по демократијата, а 2013 ја започна со политичка, пред се парламентарна криза. Противиниците на владата често милуваат да кажат дека е присутна и институционалната криза, но за воља на вистината барем обичните граѓани тоа не го чуствуваат во секојденвиот живот. Доколку зборуваме пак за демократските капацитети и развој на општеството, тогаш повеќе од очигледно е дека овој состав на “Илинденска 2“ е на грубо ТИ со демократијата. Тоа Владата на Груевски го демонстрираше многу пати во овие, скоро, седум години владеење во Македонија. Сепак, ланскиот 24 декември Груевски ќе го чини многу, но истовремено не помалку и Црвенковски. Бранко не ја искористи можноста да направи превласт во државата, иако имаше отворена можност и за такво сценарио. Со тоа, лидерот на опозицијата покажа уште еднаш дека нема капацитет да ја завладее ситуацијата во сопствена полза. Прозивките дека Црвенковски е безперспективен и истрошен политичар со огромен негативен багаж и овој пат добија на легитимитет. Така, по кој знае кој пат, целокупната јавност се изнаслуша разни ептитети и многу стилски фигури за тоа колку е опасен едниот, а колку неспособен другиот лидер. Во истовреме, албанските политички послушници тивко и незаинтересирно ги чекаат наредбите на коалицискиот партнер, паралелно консултирајќи се со амбасадата на Кале. Но, по скоро изминати триесет дена од „црниот понеделник“ барем некои работи излгедаат појасно во македонското политичко поднебје. По последната посета на посредникот од ОН, во грчко-македонскиот спор за името, маратонското пет часовно интервју на премиерот, предложените закони за усвојување по скратена постапка и најавената утрешна лидерска средба меѓу Груевски и Црвенковски, покажува дека ситуацијта во Република Македонија е многу посериозна одошто изгледа.
Барањата на фронотот на опозицијата се чини дека се упатени во лош тајминг, и покрај актуелната ситуација, па затоа целата меѓународна заедница е целосно резервирана. Главните причини за таквиот однос пред се на Америка и Брисел, се поради индициите дека решавањето на спорот за името во овој периот мрдна од место, и Скопје и Атина прв пат после долго време се на истиот пат кон негово решавање. Тоа е единственото прашање во гео-стртешките политички интереси и на Вашнинготн и на Брисел, па се чини дека нема да дозволат уште една нова криза, која повторно би ја однела државата во долг неповрат. Неколку постапки на Нимиц, но и пораките кои доѓаат од Американската амбасада во Скопје, го говорат тоа.
Од друга страна, таквиот развој на настаните, на Груевски му дава можност и понатаму да игра на популистичката карта нему мошне својствена, која, барем на краток рок ќе му овозможи целосно завршување на зацртаниот проект „Скопје 2014“ и комплетно завршување на фалсификувањето на македонската историја, кое започна пред пет години со познатата антиквизација.
Другото можно сценарио кое Груевски би го одиграл е сериозно третирање и решавање на спорот за името и организирање на фер локални избори. Исходот од тоа сценарио би значел организирање на предвремени парламентарни избори, кои барем овој период нема никакви индиции дека би биле пред средината на оваа есен. Шпекулациите во јавноста и желбите на опозицијата дека единствено решение за излез од политичката криза е формирање на техничка влада, барем овој период се само пуста желба на Црвенковски. Пошироката јавноста во Македонија нема чуство дека има институционална криза, ниту пак дека излез од кризата е формирање техничка влада., а владината пропаганда и влијание во медиумите оди до таму што ретко каде и кој има можност да го каже спротивното.
Единствената институција која во моментот не функционира целосно е Парламентот. Можеби тоа е единствената главоболка на оваа власт од целата оваа криза, бидејќи нема начин како да ја натера опозицијата да се врати назад, а тоа да не бидат предвремени праламентарни избори. Сепак, срамно за секоја демократија е кога не постои никаков дијалог, а во Македонија таков за сега нема! Она што е очиглено и во вакви околности е дека Никола Груевски и понатаму е најпопуларниот политичар во Македонија. Иако многумина веќе одмана го нарекоа Николае, алудирајќи на Николае Чаушеску, не допринесоа неговиот рејтинг драстично да падне. Сите тие само предвреме ги потрошија боевите куршуми, бидејќи ВМРО-ДПМНЕ многу убедливо ќе ги победи и овие локални избори. Дали политичката криза ќе мрдне од мртва точка, ќе се знае многу наскоро. Денешната лидерска средба сигурно ќе ги помрнде нештата од мртва точка, иако таа нема да реши ничии проблеми и желби инстантно. Сепак, насушно е потребен интензивен дијалог меѓу политичките елити и тој треба да започне што поскоро и трае, се до постигнувањето консензус по националните и стратешки прашања за оваа држава. Дијалогот ќе доведе до некакви решија, а какви ќе бидат тие, се поверојатно е дека нема да чекаме уште долго да го дознаеме и тие одговори.

Бокс толеранција!

Маршот на толеранцијата, организиран од Хелсиншкиот комитет за човекови права во соработка со уште неколку граѓански организации, денес се одржа по четврти пат. Јас бев таму по трет пат. Поводот секоја година е ист. Се одбележува Меѓународниот ден на толераницијата-16 ноември. По што годинава овој марш беше поразличен од останатите: првенствено по број на присутните – пред се млади и едуцирани, но и високо етаблирани личности, од јавната сфера во државата. Бидејќи сум убеден дека мнозинството што ќе го прочитаат овој краток текст, имаат доволни познавања за поимот толеранција со сето нејзино значење, нема да се задржувам на мое толкување на истиот, ниту пак на тоа зошто организирањето на вакви настани се особено важни во општество како што е македонското и, особено во констелација на вакви политички односи и исклучителна поделеност во општеството.
Ќе се задржам на друг момент – настан увертира кој му претходеше на Маршот за толеранцијата, кој всушност е вториот момент по кој овој марш беше поразличен од останатите. Имено, непосредно пред започнувањето на маршот, на градскиот плоштад Македонија беа нападнати и претепани двајца активисти, дел од организациите учеснички, од страна на лице на околу 38 годишна возраст.(според информациите добиени од МВР).
Изминатите три години овој настан не го пратеа никакви посериозни инциденти,освен вообичаените реакции и негодувања кои се природна појава во секое општество. Присуството на полицијата секоја година е се поголемо, а годинава имаше и над триесетина од специјалната единица „ЕБР“. Но, зошто годинава е поразлично? Зошто беше нападнат најпознатиот претставник на ЛГБТ заедницата, Кочо Андоновски? Патем, за воља на вистинната, активистот кој го извлече подебелиот крај е семеен човек, споруг и татко на малолетно дете.
Колку и да изгледа случајно и, инцидентот да се толкува како изолиран случај без позадина, тоа во овој случај не е’ така. Денешниот напад, кога некои на толеранцијата и се спротивставија со боскови, е резултат на целокупната хомофобична кампања која токму оваа владеачка гарнитура почна интензивно да ја спроведува изминатата година. Не верувам дека оние кои маршираа за правата на ЛГБТ заедницата минатите три години не ги иритирале оние другите – хомофобичните, но тогаш инциденти од ваков тип не се случија, првенствено бидејќи говорот на омраза не беше со таков интензитет, а владеачката партија својата пропагандна машинерија ја имаше ставено на stand by – барем привремено. Нападот, всушност е директен резултат на сета омраза кон ЛГБТ заедницата, и промовирањето на говор на омраза во и од медиумите!
Со овој акт, всушност се напаѓаат активисите и бранители на човековите права, а се спречува легитимното право на протест и јавно собирање.

Верувам дека полицијата и останатите институции ќе работат ревносно на целосно решавање на инцидентот и негово соодветно процесуирање, но дури и во таков случај, останува констатацијата дека најголемата одговорност освен директниот сторител на кривичното дело имаат и оние кои сиот овој период наместо толеранција и меѓусебно почитување, пропагираат пораки полни со омраза, хомофобија и „вербални боксови“. Кога и каква одговорност ќе понесат сите тие – промовирачите на нетолераницијата, хомофобијата и насилството?! Кога ваквите настани ќе бидат осудени од соодветните државни органи?!

Конзументи на ветар и магла

Наметувањето на одредени теми со цел дефокусирање на јавноста, од реалните проблеми, кои владнините експерти за PR и политички маркетинг го вршат сиот изминат период, е извонредно успепешна тактика. Таа последните шест години убедливо ги остварува предвидувањата на креирачите на сегашната политика. Така, веќе добро испробаните техники на спинување и пизма, збогатени со дневно-политичката пропаганда, налик на оние од Гебелс, нема потреба да бидат менувани, бидјќи во сегашното политичко миље имаат максимална успешност. Продуктот кој владата го продава, мнозинството од јавноста го купува, а политичките противници и директно прозваните дебело загризуваат на наметнатите теми. Иако по ниту една основа тие не треба да бидат прашања, кои баш во овој период ќе станат теми од јавен интерес и дополнително ќе го обременат и без тоа поделеното општество.

Доколку погледнеме четириесетина дена наназад, ќе констатираме дека нашите сетила беа нападнати од пласирање на теми сосема неважни за дебати и окупирање на јавниот интерес. Но, кај најголемата владеачка партија ништо не е случајно кога се работи за креирањето токму на јавното мислење. Така, само ден по добивањето на Извештајот за напредокот на Македонија кон ЕУ, Министерот за труд и социјална политика ја започна кампањата против истополовите бракови и заедници. Иако репрезентите на директно прозваната заедница тоа никогаш не го бараа, индиректните креатори на нашите судбини почнаа жестока кампања против ЛГБТ заедницата, остро спротивставувајќи се на идеја, која во таков контекст никој не ја заговарал.

Додека виртуозите по политички маркетинг, ревносно работеа на целосно дотепување на и без тоа слабата и некохерентна ЛБГТ заедница, меѓу другото организирајќи ги разните “здруженија“ но и пензионери, остро да се спротистават на истополовите заедници, Светото Тројство по јавни настапи на владата, предводено од Спиро, Тодоров и Јанкулоска, во недела организираа прес конференции за да соопштат во почетокот на октомври дека пензиите ќе ги зголемат во март 2013, секако откако некои од Европа претходно ќе им одобрат кредит. И, во очекување на следниот потфат на некои од најработните министри во кабинетот, блесна токму премиерот, кој на денот на ВМРО ни кажа дека ни снемува деца! Притоа истиот ги омаловажи жените од Македонија, чии пак анемични претставници остро му се налутија, т.е. „му забележаа“ дека биле длабоко навредени.
Со тоа започна уште една кампања, овој пат проследена со “сериозни“ анализи и од дијспората, кои ги подучуваа овдешниве како да ја спасат нацијата од изумирање. Додека дебатите за демографскиот инженеринг се уште се актуелни, оној најгласниот од Светото Тројство, откако издејствува Судот да им забрани на лекарите да штрајкуваат, се огласи дека ќе најмува генијалци во сопствениот кабинет и тоа за симболичен хонорар. Колку и да изгледаше небулозна и дискриминирачка веста за коефиницентот на интелигенција, таа молскавнично го освои јавното мислење. Со проследувањето на веста во светските весници, експертите по комуникации на Тодоров прокнижија уште еден успех.

Дефокусирањето од вистинските проблеми со кои државата се соочува продолжува и понатаму. Спотовите за тоа колку е изградено и разубавено Скопје, за сметка на тоа колку цела Македонија пропаѓа, веќе на големо се вртат по телевизиите, а опозицијата го организираше “досега најголемиот и најмасовен митинг“ за да промовира кандидати за градоначалници, иако изборите се дури во март. Отворањето на горливите прашања и предизвици со кои се соочуваме вешто се пренебрегнуваат, за сметка на дневно политичките памфлети и препукувања. Опозицијата и понатаму загризува на фрлената јадица од власта. Таа игра на теренот на Груевски со тоа давајќи релевантност на сите вештачки теми. Тоа е една од нејзините најголеми слабости. Наместо да ги игнорира наметнатите теми и, да удира по главните, опозицијата си дава автоголови, како со темата за хомосексуалците.

Секако, бидејќи работите не се случуваат случајно, зад вештачки наметнатите теми има сериозни причини. Расправата за тоа колку Македонија ќе добие, а колку ќе изгуби на декемврискиот Самит на ЕУ, е само една од причините за дефокусирањето на јавноста. Се’ помалку е извесно дека Македонија ќе добие датум за преговори во декември (нема да добие), од причини добро познати на сите нам. Доказ за тоа освен последните реакции на Атина, по доставувањето на Меморандумот се и оние од Софија, кои Скопје сака да ги амортизира, пристапувајќи им крајно несериозно, а конкретно задолжените наместо дијалог во четири очи, пишуваат писма и даваат совети, притоа споделувајќи импресии во таканаречениот “дипломатски дневник“.
Истовремено кога половина Европа ја тресат масовни протести и штрајкови, а главна тема е економијата и излезот од се полошите состојби, нашата економија непрекинато тоне. Цените се зголемуваат, куповната моќ драстично се намалува, а јавноста е преокупирана со дневно-политичките препукувања и, млатењето празна слама, за тоа дали Собранието ќе куртули од палење, од стана на јавно прокламираните пиромани во комстуми Армани. Од друга страна, присуството на владните претставници во Брисел, пред декемврискиот Самит на Унијата изостанува. Тие се на некоја друга страна од светот, или можеби чекаат што ќе им каже Филе. Впечатокот е дека ова прашање не претставува сериозен предизвик за овдешната јавност, а оние кои се платени за тоа не го приоретизираат, ниту пак сериозно третираат.
До кога интелектуалната и академска јавност, опозицијата – сега зголемена и проширена, ќе дозволува диктирање на јавното мислење и, ќе учествува во наметнатите теми на дискусија од власта, со цел дефокусирање на пошироката јавност од горливите проблеми со кои се соочуваме и, ставањето под тепих на сите прашања кои во овој период се приоритет за оваа држава.

Груевски има стратегија за пред декември, таа веќе се имплементира, но зарем не е ваша работа и интерес да дознаете што ќе се случува со оваа држава по фамозниот Самит на ЕУ и да влијаете на патоказот кој сакаат да го наметнат. Каде ќе допуштиме да ја одведат државата и сите нас во 2013, освен на локални избори и што поблиску до Белград?

До коска!

Без многу филозофирање и анализирање се поочигледно е дека ситуацијата во оваа папазјанија доаѓа до коска, до бол! Се прашувам – ве боли ли? Дали сите отрпнавте и станавте мазохисти?! Убаво ви е? Си велите “молчи има и полошо“. Се прашувам што е полошото?! Ја пиете целата пропаганда и маркетинг дека се уште убаво се живее, или вие навистина интимно сте задоволни? Дали само јас мрчам? Убаво живеете? Задоволни сте со едвај 400 евра месечна заработувачка? Во ред, ајде и да е така. Но, зарем не ви пречи тоа што везден цените на услугите и производите се зголемуваат, а вашите плати остануваат исти? Не ви пречи тоа што некој противправо се труди да ви наметне трошок и давачка која реално не ја користите?! Зарем тоа е праведно? Не ви пречи што сред август сите ние плаќаме по 40 денари за домати? Зарем не ви е непријатно години наназад да земате кредити за да им овозможите на вашите деца да одат на летен одмор?

Повеќето од нас знаат дека цената на електичната енергија е инпут во секоја економија. Зголемувањето на цената на истата повлекува низа поскапувања кои многу наскоро (во септември) ќе ги почуствуваме сите, а најмногу ќе страдаат оние со најниски примања. Дополнително, од денес ќе плаќаме и поскап бензин (за еден месец поскапе скоро 15%) чија цена нужно ќе предизвика дополнитени поскапувања. Дали ќе останете рамнодушни на сето она што веќе почнува да се чуствува? Сите ние се плашиме, стравот е легитимно чуство се додека реално не се соочите со него. За жал се помалку во оваа држава ќе се одважат да кажат што мислат баш поради стравот, но она што повеќе загрижува се оние кои глатко и везедн небаре сунгери ја впиваат пропагандата и веруваат на новите антикризни и економски мерки.

Еден од нашите национални спортови е измислувањето изговори и давање отпор на мала врата. Додека PR професионалците вешто не замајуваат со лустрацијата-кодошизација, се уништуваат недложни луѓе, една половина од граѓаните летуваат на кредит, а другата половина чезнее да дознае како поминал лидерот во Лагуната на Јовович во Фетије, или каде ли се сонча БЦ, нас ни ги празнат џебовите!
Ќе ги чекате да се вратат со бронзен тен ноншалантно облечени во Пол Шарк?? Да ви раскажат како си поминале во Сани Бич или Јапонија? Ќе чекате жешка есен, некоја старо-нова Месаја која ќе не спаси? Што чекате и кого чекате? Зарем не ви е доста?!

Аман, до кога?!

Стоп на полциската бруталност – една година потоа!

Ноќта помеѓу 5 и 6 јуни се случи убиство на градскиот плоштад. Веќе утредента се роди #протестирам. Започнаа масовни протести против полициската бруталност. За жал, причината беше многу трагична, и како и тогаш, така и сега чуствувам неспокој и горчина при помислата што се случи таа кобна ноќ. Како така лесно згасна животот на наш 22-годишен сограѓанин?

Но, таа кобна коќ, за едни радосна, за други трагична и болна, кога цутеа липите, ќе се памети во колективната меморија како датум кој во поновата историја на оваа држава значи почеток на протести спонтано иницирани и организирани од младите на Македонија! За првпат, на 6 јуни на Македонија, пред сè, ѝ се случија младите. Оние кои се родија и растеа кога се роди и осамостои Републикa Македонија. Знам дека многумина ќе ми забележат баш за она „младите“, но по една година јас протестите против полициската бруталност ги доживувам првенствено како такви. Во нив, пред сè, учествуаа мнозинство млади лица по возраст и дух; во нив учествуваа сите оние кои уште во првиот момент ја почуствуваа потребата да изразат револт, гнев, да побараат правда и одговори!

Во овој миг не чуствувам потреба да објаснувам што сè се случуваше оттогаш до денес, многумина тоа го знаат, но имам потреба сите вас, знајни и незнајни, да ве повикам на овој 6 јуни, на одбележувањето на првата годишнина од #protestiram; на една година од првите протести против полициската бруталност кои многумина се обидоа да ги уништат или присвојат, но не успеаја во тоа!

Во вторник, на 5 јуни околу 23 часот, ќе го посетиме местото на злосторството и симболично ќе запалиме свеќа за да се потсетиме дека дозволивме да изгубиме еден млад животВо вторник, на 5 јуни околу 23 часот, ќе го посетиме местото на злосторството и симболично ќе запалиме свеќа за да се потсетиме дека дозволивме да изгубиме еден млад живот. Додека, пак, во среда, на 6 јуни, со почеток во 18:00 часот, повторно се собираме на платото зад Спомен куќата на Мајка Тереза. Оттаму ќе се упатиме на протестен марш по скопските улици и гордо ќе ги посетиме сите оние кои нè игнорираа и нè игнорираат.

Со оваа протестна демонстрација, сакаме да потсетиме дека по немилиот настан од 6 јуни 2011 година, кога Мартин Нешкоски падна како жртва на бруталноста од страна на припадник на специјалните единици на МВР, низ улиците на Скопје заживеа јасна критичка свест која во Министерството за внатрешни работи лоцираше одговорност за долгогодишна репресија врз граѓаните на Република Македонија.

По една година, веќе се помиривме со нечовечноста на чиновниците на репресивниот систем, како што се Гордана Јанкуловска и Иво Котевски, кои продолжуваат со градењето на нивните политички и професионални кариери без трошка грижа на совест за нивниот обид да ја излажат јавноста, но никогаш нема да се помириме со постоењето на полициски единици кои се неотчетни кон граѓаните и кои се постојана закана за нашата лична безбедност.

Успеавме да им покажеме на многумина други, но и на самите себеси дека можеме да направиме многу, а допрва ќе направиме многу повеќеПротестите против полициската бруталност, #протестирам, реално не успеја да го издејствуват она што суштински го бараше и го бара од самиот почеток. Ако сме искрени, тоа треба да го признаеме сите. Но, успеавме да им покажеме на сите оние кои не веруваат во активизмот, департизмот, на оние кои се за инстантна употреба; на папазјанијата од власт и опозиција… Успеавме да им покажеме на многумина други, но и на самите себеси дека можеме да направиме многу, а допрва ќе направиме многу повеќе, за подобро утре за нас, и на сите кои го читаат ова.

Шести јуни 2011 се случи, пред една година, а како да беше вчера! Протестирам продолжува, иако никогаш не ни запре. Стоп за полициската бруталност!

*Текстот првично е објавен на порталот Окно /www.okno.mk/

Протестирам-година потоа, а ко да беше вчера!

Никогаш не ми оди кога треба да напишам „наменски“ текст, особено кога во истиот сум директно инволвиран. Па така и овој пат.. 4-та среќа, 4-то пиши бирши и пак од почеток, нејсе!

Пред една година, се роди #протестирам. За жал, причината беше многу трагична, и како и тогаш, така и сега чуствувам неспокој и горчина при помислата што се случи таа кобна ноќ помеѓу 5-ти и 6-ти јуни! Но, таа ноќ, за едни радосна, за други трагична и болна, ќе се памети во колективната меморија како датум кој во поновата историја на оваа држава значи почеток на протести спонтано иницирани и организирани од младите на Македонија! За прв пат, на 6ти јуни на Македонија, пред се и се случија младите. Оние кои се родија и растеа кога се роди и осамостои Републикa Македонија. Знам дека многумина ќе ми забележат баш за она “младите“, но по година дена јас протестите против полициската бруталност ги доживувам првенствено како такви. Во нив учествуаа мнозинство на млади лица по возраст и дух, во нив учествуваа сите оние кои уште во првиот момент ја почуствуаа потребата да изразат револт, гнев, да побараат правда и одговори!

Во овој момент не чуствувам потреба да објаснувам што се’ се случуваше, многумина тоа го знаат, но имам потреба сите вас, знајни и незнајни да ве повикам на овој 06 јуни, на одбележувањето на првата годишнина од #protestiram; на една година од првите протести против полициската бруталност кои многумина се обидоа да ги присвојат но не успеаа во тоа! На 06 јуни ќе организираме протестен марш низ скопските улици! Ќе ги потсетиме сите надлежни дека можеа, а ништо не сторија! Ќе одадеме почит на сите жртви на полициската бруталност.

#протестирам не успеа да го издејствува она што суштински го бараше. Ако сме искрени тоа треба да го признаеме сите. Но, успеавме да им покажеме на сите оние кои не веруваат во активизмот, департизмот,на оние за инстантна употреба, на папазјанијата од власт и опозиција… успеавме да им покажеме на многумина, но и на самите себе дека можеме да направиме многу. И тоа почна да се случува од минатиот јуни!

Затоа, на 06.06. во 6 (18:00), ќе се собереме повторно на нашето старо, добро познато место – кај спомен домот на Мајка Тереза, и овој пат многу помасовно, по директно и поглсано ќе порачаме дека:

Барањата на движењето против полициската бруталност не се исполнети! Ние и понатаму сме овде! Ќе бидеме и понатаму и редовно ќе ве потсетуваме на се! Го следиме и ќе го следиме секој ваш чекор! Ние сме граѓаните и сакаме да живееме во држава и општество каде сите ќе се чуствуваат заштитени од полицијата, која ја плаќаат да ги штити!
Ќе ве потсетиме на се што сторивте во изминатава година, ќе ве потсетиме на сите 11 барања од минатиот јуни! Ќе протесираме по скопските улици и уште еднаш ќе го изразиме нашиот револт, незадоволство од начинот на кој власта се однесува со совоите граѓани. Ќе протестираме против сите оние кои изминатата година беа дрски, не игнорираа и игнорираат, против сите оние кои не направија ништо за сите ние да живееме подобро и посигурно!

Протестниот марш ќе започне во 18:00 часот од платото на спомен домот на Мајка Тереза на ул. Македонија.
Поворката од граѓани ќе ги „посети“ сите надлежни институции во оваа држава задолжени за решавање на горливиот проблем со полициската бруталност: Собранието на РМ, Министерството за внатрешни работи, Владата на РМ, и ќе заврши на градскиот плоштад.

По завршувањето на протестниот марш, ќе следува уште еден протестен настан, кој ќе биде најавен дополнително!

Шести јуни 2011 се случи, скоро, пред една година, а ко да беше вчера! Протестирам продолжува – стоп за полициската бруталност!

Т-Мобиле Крадци!

Т-МOBILE КРАДЦИ!
Некој да ми кажуваше дека баш јас и тоа на блог би пишувал за ова, злобно ќе му се изнасмеев во фаца! Но, како што велат, никогаш не вели два пати. А, за што вслушност се работи? Епа вака:
Веќе одредено време добивам СМС пораки од број 14722, кои ми нудат игри за мобилен и некакви си ринг тонови. И, прво што помислив како е возможно да добивам такви пораки кога никогаш не сум побарал нешто такво, ниту пак ми паднало на ум, на таква услуга да се претплатам. И, ова ме стави на длабока мисла, па вртев-вртев низ тоа сивите келии, и сфатив дека некаде во ноември, еден депресивен ден, во длабока досада, видов еден светукцав банер на некоја си веб страна, кој нудеше да си ја тестирате интелигенцијата (IQ). И за почеток му изгледаше како некоја плиткоматрична реклама, која е далеку од реалноста, но признавам, не издржав на љубопитството и ја пратив фамозната СМС порака за да дознаам колкав IQ демек имам. Набрзо сконтав дека баш поради тоа IQ ми е -100, но веќе беше доцна. За услугата си платив како што се бараше, и барем за мене се’ се заврши во тој момент.
По некое време, не паметам добро, но сигурно поминаа неколку недели, добив порака за да играм некаква си нагрдана игра, а поракат стаса од 14722. И, природно, ниту одговорив, ниту пак се јавив, а порката остана запишана во мојот iPhone телефон. За време на празниците плаќав On-line сметки, и после долго време, ме заинтригира да проверам каква ми е деталната сметка и каде се сум вртел од мобилниот ми, бидејќи фактурата ми беше троа повисока од обично, а јас се помалку го користам приватниот мобилен број, бидејќи имам службен. И, кога детално проверив низ фамозниот систем за детална сметка, на крадците од t-mobile-мк, ептен се израдував. Замислете, тие со месеци, за сите пораки кои ги добивав од фамозниот клуб, а не ги барав, ниту за таква услуга некогаш сум се претплатил, ми наплаќале по 100 денари, за ПРИМЕНА ПОРАКА?! И, нивниот лоповлук продолжува, кога за сето ова се јавив во нивниот контакт центар, операторот ми рече дека услугата мора да ја стопирам?! – Ало, дечко каква црна услуга, кога никогаш не сум активирал нешто такво? Зарем мислиш дека би се претплатил за да ми праќа некој си таму СМС-и за ринг тонови и слични глупости?“ Арно ама, операторчето не знаеше или не смееше ништо да каже, па вели: “сепак ќе морате да пратите порака за стопирање“. И, ајде го направив и тоа, кога гледам, после некое време на мојата порака STOP KRM, ко што ми кажаа, добивам друга повртана СМС која вели: “Не сте пријавени. За хит играчки испратете КРИ, за забавни содржини испратете КРЗ… итн. Од стопирање нема ниту ‘S’ “.
Му се јавувам пак на операторчето кога тоj уште позбунето, со полу-полна уста велигденски јајца, ми вели: Господине напишете приговор, или во работен ден, јавете се продажен салон на T-Mobile. И, ајде беше втор ден Велгиден, не сакав да се расправм, со кутриот, па решив да се им се јавам на некои од пријателите кои работат таму, за да видам што тие ќе ми кажат. Во меѓувреме пратив приговор до официјалната адреса за таа намена, а истата порака им ја пратив и на сите кои ги знам што работа во дирекцијата на Т-Мобиле. И, додека чекав било каква реакиција, ми текна да се јавам и до АЕК, чунки тие нели се надлежни за поплаки од корисници и сл. кога тамошниот оператор со лажна учтивност ми објасни дека морам да чекам 15 дена за одговор од мојот оператор, друго чаре засега немало. Дорбооо, штом е така по закон, ќе чекам си велам, ако ништо друго јас закони почитувам. И додека чекам, утринава во 11.00 оп стиже СМС. Кога видов, скоро и да ми се слоши. Видекс смс клубот од истиот фамозен број 14722, повторно ми праќа СМС, со слична содржина: Да сум симнал ринг тон и игра за мобилен, од некој дотичен хипер линк. WTF?! После некое време, се логирав да проверам на my-t-mobile, и имаше што да видам. Fucking Т-Mobile, не само што не го деактвирал фамозниот кулб, туку повторно ми тарифирале 100 денари! И, ајде пак одново… вртев во контакт ценарот, напнат разговор со операторката, па таа се правда дека не знаела ништо, дека ќе интервенирала од таму да ја стопираат услугата која никогаш не сум ја барал и сл. Се смилува таа, сепак, и ми даде фиксен број од Битола, од дотичнниот клуб, бидејки тоа сепак било услуга која не била нивна. I ги вртев јас нив денес над 10 пати, арно ама на фиксниот тел. број никој не се јави…
И, после 10 дена, пак сме на истото, јас не добив одговор зошто за СМС-и кои некој сам ми ги праќа без да ги барам, T-fucking Mobile, ме тарифира по 100 денари, односно од 1.јануари до сега ми наплатиле 1200 ден. без ДДВ. Кого лажат тие во Контакт центарот, дека услугата не е нивна, кога од таквиот тип на услуги, со бројот имател на линијата, тие имаат договор, од кој наплаќаат по 40%, односно, од моите 100 денари, барем 40 ден. земаат тие.
Како е возможно, некој да ти зема пари за услуги кои ниту ги бараш, ниту користиш, ниту пак си се претплатил да добиваш такви услуги и пораки?! Дали и како T-fucking Мобиле и дотичниот Видекс СМС провајдер ќе ми ги вратат (рефундираат) моите бесправно наплатени средства, како ќе ме обесштетат за данкот за ДДВ кој сум го платил на фактурите, зголемен за нивната украдена сума?! Кој и како ќе ме обесштети за претрпениот стрес, вознемирувањето и будењата рано наутро во викенд, кога доточниот факинг клуб ми праќаше пораки во викенд и на државни празници?! Дали и кој за ова ќе сноси одговорност во една од најпознатите европски бренд компании?! Дали ова не е касична злоупотреба на првата на потрошувачите и корисниците. До кога T-fucking Мобиле, заедно со некои нивни деловни пратнери грубо ќе крадат и злоупотребуваат корисници?!!
Пред некоја недела едне наш познат писател напиша колумна, во која меѓу другото се пожали за слични проблеми со истава мобилна компанија. Дур го читав се присетив на сите прјатели, знјани и незнајни кои ми кажуваа, а и читав за проблеми кои ги имаат со дотичниот оператор. И сега после сево ова, знам дека 100% сите биле во право, а на писателот за кој помислев дека го дрма машки климактериум,па затоа е таков, му должам извинување.
Драги T-Mobile, Видекс клубови и кој се’ не… ако помислите дека после одоговорот на мојот приговор ќе запрам, и ќе се помирам со што и да ми одговорите, се лажете! И покрај вашата финанскиска и општествена моќ, позиција на пазарот, блиски релации до владата и што се’ не, јавно ви порачувам дека оваа тавтаба од човек, овде нема да застане и нема да се откаже од своите права. Вие на мошне подол и криминален начин оштетивте и понатаму оштетувате ваш постојан-долгогодишен клиент, кој секогаш редовно ги плаќал високите фактури за услугите кои ги користел. Продолжете со вашиот лоповлук кон некои други, кои за вакви безправни работи и лоповлук ќе молчат и нема да ве тужат. Јас со задоволство ќе ве очекувам на првото судско рочиште!

ПАТРИОТИЗМОТ НА ПРЕРОДБЕНИКОТ

Доаѓа пролетта, но и понатаму некако се`е чудесно во мојата чудесна земја. Ама едно од најчудесните нешта е чудесниот патриотизам на преродбеникот. Некои го нарекуваат космополитизам, масовните подржувачи и спроведувачи го нарекуваат патриотизам, некои се трудат да му ја залепат етикетата национализам, или ултранационализам, а некои пак дури и го изедначуваат со фашизам.
Водејки се од познавањата на еден просечен граѓанин, а не сомневајќи се во сопствениот патриотизам, се обидувам низ една скромна аналитичка оценка да го дешифрирам патриотизмот на преродбеникот, преку споменатите атрибути и веднаш заклучувам дека навистина е чудесен.

Патриотизамот на преродбеникот, без никакви предрасуди, може да се нарече и космополитизам, и национализам, и ултранационализам, и шовинизам, и фашизам… но сепак, според моите вредносни критериуми, најмногу му приличи апсурден дилетантизам!
Космополитската димензија на преродбеникот, особено во последните пет години, можеme да ја сретнетме на секој чекор. Но, таа, како една од главните одредници на преродбеничкиот патриотизам, задолжително е присутна на масовните собири, каде што преродбеникот со гордост ги истакнува резултатите од преродбата во сто чекори, или на подобновената од минатото лето – надоградената и проширена.

Се прашувам, може ли да се стави забелешка на македонскиот космополитизам од „Историјата“ на Ристо Поповски која е присутна на секој чекор од преродената македонска метропола? Може ли да се оспори космополитската димензија на пречекот на кралот на браќата Хунзи од Пакистан, или на прославата „Илинден-2011“ на Мечкин камен, каде што потомците на древниот народ имаа прилика дирекно да ја слушнат пораката од Творецот на вселената, во која им укажува дека од нив потекнува белата раса? Има ли посилен блесок на космополитизмот од оној изразен во пораката на Творецот дека илјадници цареви и кралеви на светот му раздаваме, а за нас ниту еден не оставивме? (http://www.youtube.com/watch?v=LNFibcJIAN0). Треба ли да се потсетуваме на демонстрирањето на патриотизмот и на 8-ми септември, и да си припомнеме на свеченото пуштање на патриотскиот Воин на коњ?!
Национализмот насочен кон негирање на другите народи, во патриотизмот на преродбеникот, можеби и не е толку присутен, но неговата позитивна, творечка димензија во истакнување на културното и историско наследство, што неговиот народ му го подарил на Светот, е една од најзастапените теми на највисоките политички и културни институции на меѓународната заедница, особено во институциите каде што треба да го одбраниме нашето уставното ни име…
Ултранационалистичката димензија на преродбеничкиот патриотизам е повеке од очигледна: Македонскиот преродбенички патриотизам е ултранационален по природата на потеклото на Македонецот, кое е наднационално; Македонецот е директен потомок – Богот на вселената. За преродбеникот, тој бил господар на рајот и од него потекнуваат народите.

Димензијата на фашизмот на патриотизмот на преродбеникот, можеби е најмалку присутна, бидејки неговиот патриотизам не е насочен кон уништување на некоја друга нација освен кон уништување на сопствената, и тоа од аспект на диктатурата што ја спроведува. Со тоа, тој секојдневно неодоливо не потсеќа на најголемиот фашистички лидер, за кој некогаш знаел светот.
Ете, така, предводена од чудесниот преродбеник, мојата чудесна земја ѓи прави своите чудесни чекори, кон својата чудесна преродба.

Патот од првите сто чекори, што го изодевме кон удесната преродба, некако успавме да ги преживееме, и се уште некако живуркаме. Но, везден гледајќи како го чекориме патот кон проширена и дополнета преродба, се плашам дека крајот на преродбата ќе го дочекаме некаде длабоко во пеколот.
Моето убедување дека на патриотизмот на преродбеникот најмногу ќе му приличи одредницата апстрактен дилетантизам, ќе се обидам да објаснам во следната колумна.

Црвени знамиња, окрвавени раце!

КОЛУМНA

Многумина упатени и “важни“ ми велат оти имале чуство дека 2001-ва може да се повтори на извесен начин. Истите тие, непропуштаат шанса пред странските дипломати и политичари да се испофалат дека сериозно работат на соживотот, а Македонија како мултиетничка држава претставува модел за успешена приказна на Балканот.
За воља на вистина, не е мал бројот на оние кои имаме блиски пријатели од сите националности кои живеат на ова тло земја, но факт е и дека повеќето од нас никогаш не научивме како треба да изградиме вистинско општество и држава која за едните нема да биде мајка, а за други маќеа. А, не е дека незнаевме или неможевме. Сите оние кои малку подолго се присутни на јавната сфера во Македонија, го знаат тоа. И сите тие, ако ништо повеќе биле на десетици обуки, семинари, симпозиуми… и учеа за тоа како се гради мултиетничко општество и соживот. Но дали научи(вме)ја?! Меѓуетничките инциденти и тепачки кои скоро катадневно се случуваат периодов, ни од далеку не се случајни. Сите тие покажуваат колку сиве овие години во рамковна Македонија живееме со поделби, лицемерно, според нечии тертипи и модули. Живееме привидно мирно. Се гнасам на сите кои имаат полни усти пораки за соживот, повикуваат на меѓусебно разбирање, а нивните дела се дволични, или пак за сиве овие години ништо не научија. Ниту што е тоа соживот, ни каков треба да биде.
Додека пред десетина дена, едни јавно се бунтуваа за прашања кои сите нас длабоко не засегаат, други, пред се интелектуалци и колумнисти јавно ѓи искараа овие првиве бидејки тоа го правле на “мултиетнички“ начин. Сите ние треба да сме едно, но сите ние длабоко во себе знаеме дека не сме (различни но еднакви). И, затоа не се виновни оние што се потрудија двете црвени знамиња да ги спојат едно до друго, како што маршираа еден до друг, споени преку пораката и револтот кој го носеа во себе. Поголема вина имаат оние кои некогаш беа и се важни и имаа моќ и положба да направат нешто. Сите оние кои од страна мудруваат, или пак оние кои се обидоа да исценираат некаков нов инцидент. Така, додека секој си ја брка сопствената агнда, притоа гордо истакунувајќи го баш неговото знаме, таму некаде по улиците, во автобусите, низ парковите, нечии деца страдаат. Се лие нечија крв. Чија е вината што за триесетина дена се повредени близу педесетина граѓани, двајца дури и убиени, а немирите продолжуваат и денес, и од Скопје почнаа да и во Тетовско. Многумина велат дека после Гостивар во Македонија врие! Но, сите тие свесно или не, преку изјавите и делувањето, дополнително ја подргреваат и без тоа напнатата ситуација.
Кога по многубројните инциденти, а некои од нив крајно издраматизирани од медиумите, доаѓа времето за повикување на разум и работа на терен за релативизирање на атмосферата, овде се случува обратното. Подгревањето на тензиите продолжува. Политичарите по кој знае кој пат се раскраа и обвинија дека баш тој другиот е крив, а коментарите во медиумите дополнително ја влошуваат и без тоа лошата и тензична атмосфера. Се чини дека единствената директна порака на разум, а овој пат без ракавици, повторно ја даде странец, кој важи за одличен познавач на овдешните состојби, а нам добро познат. Се прашувам дали и овој пат неговата порака ќе допре до сите нас, а оние за кого е наменета ќе го послушаат?
И, кога во оваа држава се ќе тргне на лошо, кога иднината е се понеизвесна, задолженоста расте, платите стагнираат, а сите ние за само една година ќе почнеме да ги отплаќаме милионските рати за кредитете кои ги трошиме за плати и пензии, изгледа дека старата формула: – создади конфликт-оствари цел, најмногу успева. Подгревањето на таква атмосфера и фризирањето на настани од кои сме безбедносно загрозени, не не тера да размислуваме на ништо друго освен дека треба да се браниме од нечиј напад. Влева недоверба и страв. Тоа за некого е проверена формула и дефокусирање, заради остварување на нечија политичка или воена агнеда. Но дали овој пат поучени од минатото ние обичните граѓани тоа треба да го дозволиме?
Сите ние живееме овде, се возиме по исти улици, дишеме ист воздух, делиме слични проблеми… Зарем не ви е доволно од сите меѓуетнички нетрпеливости, говори на омраза, вештачки фрази. Зошто сите влијателни интелектуалци, креирачи на јавното мислење, колумнисти па и политичари, не ги артикулираат своите ставови, не промовираат здрави мисли кои ќе му помогнат на збунетото население? Зарем не велите сите дека ја сакате оваа држава и се борите за нејзиниот просперитет и опстанок?

Знамињата на овие простори се црвени, како и крвта која некој недолжно ја лее. Сите ние треба и мора да сториме нешто, бидејќи дотурањето масло на огнот или гледањето од страна ги прави крвави и нашите раце!